Ուրարտուի թագավորությունը հզոր և զարգացած քաղաքակրթություն էր, որը ծաղկում էր մ.թ.ա. 9-րդ և 6-րդ դարերի միջև Հայկական լեռնաշխարհում։
Վանա լճի շրջակայքում կենտրոնացած Ուրարտուն հայտնի դարձավ իր ամուր ամրոցներով, բարդ ոռոգման համակարգերով, հմուտ մետաղագործությամբ և եզակի արվեստով։
Նրա թագավորները կառուցեցին հզոր քաղաքներ, ինչպիսին է Տուշպան, բարձր պարիսպներով և տաճարներով, որոնք նվիրված էին իրենց գլխավոր աստծուն՝ Խալդիին։
Թագավորության ճարտարապետության, ճարտարագիտության և կառավարման ոլորտում նվաճումները բացահայտում են իր ժամանակից շատ առաջ անցած հասարակություն՝ թողնելով արձանագրություններ, արտեֆակտներ և հուշարձաններ, որոնք դեռևս խոսում են նրա վեհության մասին։
Ուրարտուն ոչ միայն ռազմական տերություն էր, այլև մշակութային ուժ, որը հիմք դրեց հայ ժողովրդի ժառանգությանը և դարեր շարունակ ազդեցություն թողեց հարևան քաղաքակրթությունների վրա։
