Հայասա-Ազզին (ք․ա․ 1500 թ․)՝ Հայկական լեռնաշխարհում գտնվող ուշ բրոնզեդարյան ցեղային միությունը և հայ ժողովրդի էթնոգենեզի (կազմավորման) հիմնական բնիկ տարրը, երկրի ինքնանվանման՝ Հայաստանի աղբյուրն է։
Հայասա-Ազզիի և ժամանակակից հայկական սփյուռքի միջև կապը հրաշալի ուսումնասիրություն է այն մասին, թե ինչպես են հնագույն արմատները ձևավորում ժամանակակից ինքնությունը։
Թեև բաժանված լինելով ավելի քան երեք հազարամյակով՝ Հայաստանի պատմությունը հզոր կայսրությունների, մշակութային տոկունության և հարատև ինքնության մի պատմություն է, որը ձգտում է պահպանել միասնական մշակութային հենարանը։
Հետադարձ հայացք գցելով Հայասա-Ազզիի մշուշոտ ակունքներին՝ ժամանակակից սփյուռքը գտնում է ավելին, քան պարզապես պատմական տվյալներ․ նրանք գտնում են մի հայելի։ Այն հիշեցնում է աշխարհասփյուռ համայնքին, որ իրենց արմատները խորն են, մշակույթը՝ տոկուն, իսկ ինքնությունը՝ խարսխված մի հնագույն ժառանգության մեջ, որը չի կարող ջնջել ոչ մի աշխարհագրական ցրվածություն։
www.facebook.com/photo/?fbid=27430978079821799&set=gm.10164073154464694&idorvanity=34497894693
