Ֆրանսիայի դավաճանությունը և Կիլիկիայի հայության աղետը (1918–1921 թթ.)

Historical Armenia, according to Encyclopedia Britannica. The territory of Greater Armenia is highlighted in orange, Byzantine Armenia, or Lesser Armenia, in green, Cilician Armenia in purple, and the Republic of Armenia in yellow Photo by

Ֆրանսիայի դավաճանությունը և Կիլիկիայի հայության աղետը (1918–1921 թթ.)

Առաջին աշխարհամարտի ավարտին Կիլիկիայի տասնյակ հազարավոր հայերի կոտորածի և հայրենազրկման գլխավոր պատասխանատուն դարձավ դաշնակից Ֆրանսիան:

1918-1919 թվականներին ֆրանսիական կողմը, հաջողության հասնելով հայ կամավորների (Հայկական լեգեոն) շնորհիվ, մտավ երկրամաս և անվտանգության հստակ երաշխիքներով խրախուսեց Մեծ Եղեռնից փրկված հայերին վերադառնալ հայրենի օջախներ՝ Հաճըն, Մարաշ, Այնթապ, Սիս: Մարդիկ հավատացին և վերաշինեցին իրենց տները:

Սակայն, երբ 1920-ի մարտին Մուստաֆա Քեմալի ազգայնական զորքերը շրջափակեցին լեռնային Հաճընը, Ֆրանսիան կտրուկ փոխեց քաղաքական կուրսը: Ֆրանսիական հրամանատարությունը ոչ միայն հրաժարվեց զորք ուղարկել, այլև արգելեց հայերին զենք տեղափոխել քաղաք, իսկ օգնության շտապող հայ կամավորներին ճանապարհին զինաթափեց ու ձերբակալեց: Մայիսին Ֆրանսիան, գաղտնի և առանց հայերին տեղյակ պահելու, Քեմալի հետ կնքեց 20-օրյա տեղական զինադադար: Սա մահացու հարված էր հայությանը. ֆրանսիական ճակատից ազատված թուրքական կանոնավոր զորքերն ու ծանր հրետանին անմիջապես ուղղվեցին բացառապես Հաճընի դեմ:

Ողջ պաշարման ընթացքում Ադանայի ֆրանսիացի կառավարիչ գնդապետ Բրեմոնը նամակներով օգնության կեղծ խոստումներ էր տալիս հաճընցիներին, ինչի պատճառով հայերը բաց թողեցին քաղաքը ժամանակին տարհանելու և բնակչությանը փրկելու հնարավորությունը: Հոկտեմբերին սնունդն ու զենքը սպառված քաղաքն ընկավ և վերածվեց սպանդանոցի:

Այս դավաճանության պաշտոնական կնիքը դարձավ 1921 թվականի հոկտեմբերի 20-ի Անկարայի ֆրանս-թուրքական պայմանագիրը:

Ֆրանսիան ճանաչեց քեմալական կառավարությունը և համաձայնեց ամբողջությամբ դուրս բերել իր զորքերը Կիլիկիայից: Փոխարենը, Թուրքիայից ստացավ խոշոր տնտեսական արտոնություններ, այդ թվում՝ Բաղդադի երկաթգծի վերահսկողությունը, հանքերի ու նավահանգիստների շահագործման իրավունքներ:

Սեփական տնտեսական շահերը մարդկային կյանքերից գերադասելու հետևանքով պատմական Կիլիկիան վերջնականապես հայաթափվեց. ավելի քան 150,000 հայեր նորից գաղթական դարձան՝ ցրվելով Սիրիա, Լիբանան և Հունաստան: Ինչպես նշել է ֆրանսիացի պատմաբան Ժ. Պիշոնը՝ «Այդ օրը հայերին տրված բոլոր խոստումները մոռացվեցին»։

May be an image of text

www.facebook.com/photo/?fbid=1506367007913078&set=gm.1706369913903506&idorvanity=608114057062436

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail