Ադրբեջան… Մեծ Հայքի քարտեզի վրա ժամանակավոր անուն։ Ոչ բոլոր անուններն են այնքան հին, որքան հողը։ Որոշ անուններ ծնվել են երեկ, իսկ որոշ հողեր՝ պատմության հետ

ԴԵՊԻ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԼԵՌՆԱՇԽԱՐՀ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲՆՆՕՐԱՆ «ԼՈՒՍԱՒՈՐ ԱՒԵՏԻՍ»

Ադրբեջան… Մեծ Հայքի քարտեզի վրա ժամանակավոր անուն։ Ոչ բոլոր անուններն են այնքան հին, որքան հողը։ Որոշ անուններ ծնվել են երեկ, իսկ որոշ հողեր՝ պատմության հետ։ Եթե բացենք Ստրաբոնի, Պլինիոսի և Պտղոմեոսի քարտեզները, արևելյան Կովկասում չենք գտնի «Ադրբեջան» բառը։ Այնտեղ կգտնենք քարե տառերով փորագրված երեք մեծ անուններ՝ Արցախ, Ուտիք, Փայտակարան*։

May be an image of map and text

Սրանք Մեծ Հայքի թագավորության՝ Մեծ Տիգրանի թագավորության արևելյան նահանգներն են, որը ձգվում էր ծովից ծով։ Այն, ինչ այսօր կոչվում է Ադրբեջան, իր աշխարհագրական և պատմական իրականությամբ հայկական հայրենիքի արևելյան մասն է։ Հարցրեք քարերին, նախքան քաղաքական գործիչներին հարցնելը։

Բաքվում, որը նրանք համարում են նոր, հայկական եկեղեցիները զանգեր էին հնչեցնում նախքան նավթի հայտնաբերումը։ Հայերն էին, որ կառուցեցին նրա արդյունաբերությունը, դպրոցները և թատրոնները։ Մանթաշյան, Ադամյան և այլ ընտանիքներ են, ովքեր Բաքուն դարձրին լույսի քաղաք, երբ այն ցեխոտ անապատ էր՝ Նախիջևան։ Նրա անունը գոռում է դրա ծագման մասին՝ Նախ Իջավան, որը նշանակում է «Այն վայրը, որտեղ Առաջին Հայրը իջավ»։

Այնտեղ Նոյը իր տապանը իջավ արարատ լեռան վրա, և այնտեղ էլ թաղվեց։ Սուրբ հայկական երկիր՝ մարդկության արշալույսից ի վեր։

Գանձակ – Գանձակ, որը հայերեն նշանակում է գանձ։ Այն հայերի մայրաքաղաքն էր, նրանց եպիսկոպոսների նստավայրը և նրանց գիտնականների գրադարանը։

Ինչ վերաբերում է Տիգրանաշենին և Արծվաշենին, ապա նրանց անունները բավարար են։

Տիգրանաշենը կառուցվել է Տիգրան թագավորի կողմից։ Արդյո՞ք Տիգրանը քաղաք կկառուցի ոչ հայերի համար։

Պատմությունը չի սկսվում 1918 թվականին՝ Ստամբուլից հրամանագրով Ադրբեջանի Հանրապետության ստեղծման ամսաթվով։ Պատմությունը սկսվում է խեթական թագավոր Սուպիլուլիումասի արձանագրությունից՝ 3400 տարի առաջ, երբ նա դողացող ձեռքով գրել է.

Ես գնացի Հայասայի երկիր։ Սա Հայաստանն է։ Սա այն անունն է, որը խեթերը տվել են մեր հայրենիքին, նախքան Հռոմի կամ Բյուզանդիայի գոյությունը, Եփրատի ակունքներում, որը ձգվում է մինչև Պոնտոսի լեռները։

Վերադառնանք իրական քարտեզներին։ Քարտեզներ, որոնք գծվել են ոչ թե նավթի նախարարությունների կողմից, այլ նախնիների արյունով։

Եվ ինչպես ասել է մեծ Թումանյանը. «Սա էլ կանցնի։ Երկիրը հիշում է իր տերերին, նույնիսկ եթե աշխարհը մոռանա նրանց»։

www.facebook.com/photo/?fbid=29321038027557115&set=a.180236818730623

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail